Op 1 April 1962 werden de heer J. Visser en zijn vrouw de trotse eigenaars van Jachtwerf Pampus.
Samen met hun 3 kinderen Corrie 17 jaar, Jan 14 jaar en Marius 11 jaar begonnen ze dit avontuur.
Het was niet makkelijk, de jongens moesten nog naar school maar als ze vrij waren hielpen zij als grote kerels hun vader mee om de bootjes in en uit het water te halen.
Een jaar later bleek hun droom uiteen te spatten.
Een grote brand verwoestte alles, de familie kon zich ternauwernood in veiligheid brengen. Alle geluk scheen te zijn verdwenen, geen huis, geen kleding, niets was er over gebleven.
Van alle kanten kwam hulp, ze werden een tijdje opgevangen in het Witte huis op de dijk toen nog van de Familie Vermazen. De meeste klanten hielpen mee om een noodwoninkje te bouwen, want Jachtwerf Pampus moest blijven bestaan.
Gelukkig lagen de meeste boten in het water en waren er 6 boten in de vlammen opgegaan.
De heer J. Visser en zijn vrouw sloten een compromis met de Heineken 
Brouwerij en deze zette een grote keet (kantine, kroeg, zuiphuis) neer met wat woonruimte aan de achterkant en aan de voorkant een groot terras. Zo kon er weer geld verdiend worden om het bedrijf weer op te kunnen bouwen.
Dat liep als een speer, echt hét cafeetje aan de haven, waar iedereen gelijk was.
Er werd een nieuwe loods in elkaar getimmerd en iets verder op een woonruimte.
De haven kwam vol te liggen dus werd er een gedeelte bij gehuurd om wat grotere schepen kwijt te kunnen. Ondertussen zat de heer J. Visser niet stil en ontwierp de Pampus Kruiser, deze werden gebouwd naar de wensen van de klanten met of zonder slaapkajuit.
Deze casco's zoals ze werden afgeleverd hadden in de jaren '70 gretig aftrek.
Er werden per jaar 2 Pampus Kruisers met de hand gemaakt echt vakwerk.
Mevrouw Visser runde het café bedrijf samen met de hulp van Dien Dammers en Marianne Brand, de verkering van Marius Visser. Het was bijna elke avond feest in de tent. Vooral in het weekend, de meeste mensen bleven dan ook slapen op hun boot.
Donderdagavond hadden we een biljartclub waar 15 man lid van waren en best goed presteerde in hun sport.
De ruimte werd ook vaak afgehuurd voor bruiloften en partijtjes.
In 1979 trouwde Marius en Marianne en in 1983 werd hun dochter Mariëlle geboren. In 1984 ging de heer J. Visser met pensioen en ging het wat rustiger aandoen samen met zijn vrouw.
Lekker genieten op hun eigen Pampus kruiser.
Maar het werken kon hij toch niet laten en hielp de jongens mee de bootjes in en uit het water te halen.
Hij bleef er van genieten tot zijn dood aan toe in1998.
De omgeving veranderde, er werd een ringweg rond Amsterdam aangelegd en deze ging dwars door het Bovendiep.
Wat jaren later kwam de nieuwe wijk IJburg en er kwam een fietsbrug, Nesciobrug genaamd, deze liep over ons terrein.
De trap kwam precies uit op de plaats waar de woning stond van de oude mevrouw Visser. Zij moest toen verhuizen, er werd een noodvoorziening neergezet en in eerste instantie vond ze dit erg prettig zo hoefde ze niet naar een bejaardentehuis en was ze dicht bij haar kinderen.
Maar zoals het gezegde al luidt "je moet oude bomen niet verplaatsen", overleed mevrouw Visser een jaar later op 82 jarige leeftijd.
Ondertussen ging het leven gewoon door. Het cafeetje maakte plaats door alle nieuwe wetregeltjes in de horeca voor een winkel met tweede hand scheeps-benodigdheden, in het begin liep dat wel aardig maar door de komst van internet en marktplaats kwam daar de klad in.
Jan en Marius hadden gelukkig genoeg werk met de boten, reparaties, verbouwingen, schilderwerk etc. en de haven lag redelijk vol.
Mariëlle kreeg verkering met Patrick De Kanter, hij was erg enthousiast en hielp graag mee.
Zij kochten een ark en in 2010 werd hun samenzijn uitgebreid met de geboorte van hun zoon Fent.
Augustus 2011 ging de eerste zoon Jan met pensioen en Mariëlle nam zijn plaats over om samen met haar vader het bedrijf voort te zetten.
In 2014 kregen Patrick en Mariëlle nog een dochter Sussie die het gezin compleet maakt.
2015 was het jaar dat ook Patrick volledig in het bedrijf er kwam.
De watersport winkel is geheel vernieuwd en uitgebreid. Ook de haven ondergaat langzamerhand een metamorfose en komen meer water plekjes bij en iedere box ook zijn eigen vingersteiger.
Op 30-06-2017 overleed Marianne veel te jong op 64 jarige leeftijd. De uitzaaiingen waren niet meer te stoppen, we gingen nog van alles uit het leven halen wat nog kon en dat was in ons geval veel feestje geven, samen genieten kleine vakantie en als hoogte punt gingen Patrick en Marielle trouwen helaas mocht het niet zo wezen dat Marianne het kon meemaken. Als gezin hadden we veel verdriet, gelukkig zijn we omring door lieve Familie en vrienden die ons vol steunde.
De bruiloft werd een jaar uitgesteld naar 25-5-2018 en gingen we dan maar ook uitgebreid vieren. De haven werd om getoverd tot een tropische eiland. Pampus eiland. Er kwam een strand, zwembad, brassband en een band een groot feest. Marianne zorgde van boven voor ook nog tropische weer en het feest was compleet.
De jaren erna gingen voorspoedig, de kinderen groeide op en we maakte nieuwe plannen, de winkel werd vergroot, toiletgebouw vernieuwd en door de Komst van corona hebben we een gezellige Kiosk geplaatst eerst voor de verkoop van watersportartikelen omdat de winkel niet open mocht en daarna verkochten we daar de koffie, ijsjes en wat te drinken uit. Ook gingen we mooie reizen maken, genieten van het leven hoort er natuurlijk ook bij.
Fent ging naar de middelbare school Maritiem College in IJmuiden daar waar hij toch wil leren om havenmeester te worden. De school is niet naast de deur dus als 13 jarige ging hij met zijn koffer op maandag naar school en op vrijdag haalde we hem weer op. Dat was echt even wennen maar later was het de normaalste zaak van de wereld. Opa Marius was ook erg trots wie weet nog een 3de generatie op komst.
Ook al was Marius met pensioen, hij kon de haven nog niet loslaten en hielp nog stug door samen met zijn grote vriend Japio.
In 2022 kregen we het slechte nieuws te horen dat ook Marius uitgezaaide long kanker had, hij was gelukkig nog erg Fit en kreeg er een bonis jaar bij. Dit was een behoorlijke domper en ook niet te bevatte. Marius ging gewoon door met werken soms even een kuurtje 
tussendoor en dan weer gaan, ook hier maakte we mooie herinneringen. Marius had ook alweer een tijdje verkering en dat verliefdheidshormoon heeft hem toch nog een jaar extra gekregen dan gepland, helaas overleed hij toch op 29-08-2024. Zijn uitvaart/afscheid was uiteraard op de haven, vrienden familie en de klanten konen op de haven afscheid nemen van Marius. Het was een bijzondere dag met ook weer de nodige zonnestralen.
Het was allemaal even wennen zo zonder pa en opa, maar alles gaat gewoon door en dat had Marius ook gewild.
De ark van Marielle en Patrick werd gesloopt de kade werd vernieuwd en ruimte voor een nieuwe toekomstige woonark is gemaakt.
Sussie gaat ook naar de middelbare school, ze heeft een keuze gemaakt voor richting dieren of de verzorging in te gaan ook al is ze voornemend om toch ook de administratie later te doen van de jachthaven (dit heeft ze zelf bedacht) ze is nog jong en ze moet vooral doen wat ze leuk vindt.
De haven krijgt een nieuwe uitdaging, Amsterdam wil elektrisch. De botenwereld is er nog niet aan toe, tenminste we hebben wel geteld 3 electra boten in onze haven. Samen met Hiswa Recron strijden we nog voor uitstel tegen de gemeente, niet dat wij niet groen willen worden maar dat we gewoon meer tijd nodig hebben om alles te realiseren en dat er genoeg klanten komen!
We zetten het familie bedrijf voort nu alweer bijna 65 jaar, want geen Jachtwerf Pampus dat kan toch niet!
(Het eerste gedeelte is geschreven door Marianne, het cursieve gedeelte door Mariëlle)
